Instytut Filozofii
Wydziału Humanistycznego

wtorek, wrzesień 19, 2017
Rozmiar Tekstu

Roman Ingarden (1893-1970)

Roman Ingarden

Roman Ingarden urodził się 5 lutego 1893 r. w Krakowie, gdzie także zmarł 14 czerwca 1970. Był uczniem Edmunda Husserla, pod którego kierunkiem doktoryzował się w 1918 r. Po doktoracie wrócił do kraju, a jego aktywność naukowo-badawcza związana była przez wiele lat z Uniwersytetem Jana Kazimierza. Tam też habilitował się w 1924 r. i pracował najpierw jako docent, a od 1933 r. jako profesor, prowadząc wykłady z teorii poznania i ontologii. W czasie wojny, po zamknięciu Uniwersytetu Lwowskiego 1939-1941) był profesorem germanistyki na Uniwersytecie im. I. Franki, uczestniczył także w tajnym nauczaniu. Od 1946 roku był zaś profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1950-1957 był formalnie urlopowany i odsunięty od zajęć jako reprezentant kadry niemarksistowskiej. Pracował do przejścia na emeryturę w 1963 roku. Prócz propagowania nurtu fenomenologicznego w Polsce, zajmował się ontologią, epistemologią, filozofią wartości, estetyką, antropologią filozoficzną i filozofią języka.

Roman Ingarden

Pracownicy Instytutu Filozofii Uniwersytetu Zielonogórskiego opublikowali następujące teksty nt. jego życia i twórczości:

2010:

Joanna Zegzuła-Nowak, Polemiki filozoficzne Romana Ingardena za Szkołą Lwowsko-Warszawską, w: Spór o istnienie świata: w 40. rocznicę śmierci Romana Ingardena, red. nauk. Wojciech Słomski, Warszawa 2010, ss. 165-174.

1999:

Ryszard Palacz, Klasycy filozofii polskiej, Warszawa - Zielona Góra 1999. Rozdział XXXIII pt. Roman Ingarden czyli fenomenologia na gruncie polskim, ss. 397. W tekście, na tle fenomenologii Ingardena, ukazano jego polemikę z Bergsonem, późniejsze skupienie się na problematyce oraz recepcję jego poglądów w Polsce i na świecie.